Zamanı durdurmaya çalışmak yerine durup etrafımıza baksak keşke.
Kapalıçarşı’nın girişinde, taşların birbirine yaslanarak ayakta durduğu o eşikte durdum. İnsanlar yanımdan akıyordu; aceleyle, bakmadan, hatırlamadan. Oysa yere doğru eğilmiş birkaç adam, kalabalığın tam ortasında başka bir zaman dilimini açmıştı. Gürültünün içindeki bu sessizlik, beni çağırdı. Fotoğrafı çektiğim an, bir görüntüyü değil; kaçıp gitmek üzere olan bir hikâyeyi tutmaya çalıştım.
Bu sahnede beni durduran şey oyun değildi. Ne taşların sayısı, ne kimin kazandığı. Asıl mesele, insanların birbirine nasıl yaklaştığıydı. Omuz omuza, diz dize, bakışlar yere sabitlenmişken; dünya bir süreliğine yukarıda kalmıştı. Kapalıçarşı’nın yüzyıllık ticaret dili susmuş, yerine başka bir dil konuşmaya başlamıştı: beklemenin, odaklanmanın, birlikte susmanın dili.
Fotoğraf benim için hiçbir zaman “yakalamak” olmadı. Daha çok, fark edebilmekle ilgiliydi. Önünden her gün geçtiğimiz ama hiç eğilip bakmadığımız anlar var. Hayat çoğu zaman göz hizasında değildir; biraz aşağıda, biraz kenarda durur. Bu karede de tam olarak bunu yapmak istedim: geçip gidenin önünde durmak, kimsenin sahiplenmediği bir anı hikâyeleştirmek.
Belki de fotoğrafçılığın özü burada yatıyor. Büyük sahnelerde değil, küçük kırılmalarda. Kimsenin dönüp bakmadığı yerde durup, “Burada bir şey oluyor” diyebilmekte. Çünkü bazı anlar yaşanmak için değil; hatırlanmak için vardır.
Bu fotoğrafı Fujifilm GFX100S ile, Sigma 50mm f/1.4 Art DG lens kullanarak çektim. Teknik tercihlerim her zaman anlatının gerisinde durur. Orta formatın sunduğu detay ve ton geçişleri, sahnenin dokusunu bozmadan kaydetmemi sağladı. Geniş diyafram ise kalabalığın içindeki o küçük dünyayı ayırmamda sessizce yardımcı oldu.
Ancak bu karede teknik, başlı başına bir amaç değil; sadece hikâyeye hizmet eden bir araçtı. Işığın kusurları, kadrajın kenarlarında kalan hareket, bilinçli olarak törpülenmedi. Çünkü bu fotoğrafın gücü, kusursuzluğunda değil; gerçekliğinde saklı.
